این سخت ترین پست این وبلاگ است.نوشتن در مورد آنهایی که از صمیم قلب دوستشان داریم و همواره مدیونشان هستیم کاری طاقت فرساست.چگونه میتوان خود را لایق نوشتن در مورد آنها دانست.نه تنها وجودشان و درسشان و کلامشان بلکه نفسشان هدایت گر و نجات دهنده ما از ظلمت و جهل و نادانی است.میدانیم که قدرشان را ندانستیم و ندانستیم چه گوهرهایی در اختیارمان بودند؟ هم اکنون هم که اندکی بر عظمتشان واقف گشته ایم روی آن را و توان آن را و لیاقت آن را در خود نمی بینیم که به دست بوسیشان برویم و ارادت قلبی خود را مخلصانه تقدیمشان نماییم. و میدانیم که آنها نیازی به ابراز وجود و محبت ما ندارند.افتخار معلمی را دارند که با دنیا عوض شدنی نیست.ولی ما به آنها و به ابراز محبتشان و شنیدن کلام سحر آمیزشان نیازمندیم.چه کنیم که دست ما کوتاه و خرما بر نخیل است.به قله عظمتشان ما را راهی نیست.پس از همین پایین پایین ها به سمتشان مینگریم و روزشان را تبریک میگوییم.معلمان عزیز کاش با جرعه ای از جام محبتتان ما را سیراب کنید.کاش یک بار دیگر به رسم ادب می ایستادیم و شما وارد کلاس میشدید و کاش روی صندلیها می نشستیم و درسمان میدادید.کاش ما را به محضرتان راه میدادید.و آنهایی که رفتند و ما را در فراق خویش نهادند.از خداوند متعال مسئلت داریم روحشان را قرین رحمت خویش نماید و آنها را در اعلی علیین جای دهد.برای استادانی همچون آقایان پارسا و خانی و همچنین استاد فرزانه و ادیب توانا آقای حاج حسین آقا بصیری و همه اساتید و معلمان و همکاران دیگر که هم اکنون در جوار رحمت حق آرمیده اند علو درجات مسئلت داریم.